W najnowszej książce Güntera Grassa Przy obieraniu cebuli autentyczność góruje nad fikcją, pamięć nad wyobraźnią. Głównymi motywami książki są: bolesny rozrachunek z własną przeszłością, miłość do matki i spotkanych kobiet, rodzinnego Gdańska, walka o przetrwanie na froncie, w obozie jenieckim, w kopalni, wśród powojennych ruin i przemożna pasja tworzenia.

Jak to już nieraz bywało u Grassa, tak i w jego najnowszej książce realizm nie może obyć się bez magii. Centralną postacią utworu jest Maryjka, fotografka - czarodziejka rodem z warmińsko - mazurskiej ziemi, długoletnia przyjaciółka Grassów. W jej rękach tytułowa Skrzynka, pospolity aparat fotograficzny z dawnych lat, staje się magicznym kluczem, który pozwala zaglądać w przeszłość, odgadywać przyszłość i przede wszystkim spełniać skrywane marzenia. Obdarzona nadzwyczajną mocą Maryjka z czarno-białych zdjęć Skrzynki układa barwne, pełne fantazji, dowcipne "opowieści z ciemni". Docieka prawdy o ludziach, którzy marzą albo coś ukrywają, podtrzymuje na duchu, wskazuje drogę zabłąkanym.

Biografię Petera Heppa czyta się z dużym zainteresowaniem. Książka w sposób przejmujący opowiada o losach wiejskiego chłopca, który urodził się głuchy. Gdy wreszcie udaje mu się odnaleźć w życiu i odkryć swoją drogę, prawie całkowicie traci wzrok. Jest zrozpaczony; odsuwa się od świata w swój własny świat ciemności i ciszy, zamyka się w poczuciu bezsilności i krzywdy. Jest rozgoryczony a przejawy życzliwości bierze za współczucie i litość.Miłość do Maity, pomocy przyjaciół oraz wiara w Boga, sprawia, że na nowo odkrywa sens życia.O świecie głuchoniewidomych nie wiemy prawie nic. Wielu ludzi w ogóle nie zdaje sobie sprawy z istnienia tak złożonej niepełnosprawności. Książka Petera Heppa ma bardzo osobisty charakter i przybliża nam ten problem. Jej walorem nie jest wyłącznie pokazanie wspaniałego człowieka, ale także konkretne i rzeczowe przedstawienie problemów osób z dysfunkcją wzroku i słuchu. Pokazuje, że akceptacja nie jest synonimem bierności i rezygnacji. Zaakceptować, to powiedzieć "tak", przekroczyć swoje rozżalenie, bunt i gniew, przyjmując rzeczywistość taką, jaką jest. Tylko wtedy nienawiść udaje się przemienić w miłość, a bezradność w pomoc innym, którzy jeszcze bardziej jej potrzebują.

"Nie będę dawał moich własnych wskazówek dotyczących wychowania - chociaż na pewno nie uda mi się całkowicie tego uniknąć. Praktycznie niemożliwym jest opowiadanie o własnych doświadczeniach z dziećmi bez opowiadania się za takim czy innym zachowaniem. Nie mam nic przeciwko, żeby ta książka stanowiła reklamę życia z dziećmi. I to nie w czynie społecznym, po prostu mam ochotę podzielić się moją własną radością".Tak we wstępie do swojej książki pisze Jörg Lau. Autor podkreśla, że odwraca w niej perspektywę. Podstawowym dążeniem nie będzie znalezienie metod na to, by nasze dzieci robiły to, czego od nich oczekujemy. Celem autora jest ukazanie sposobów, których nasze dzieci używają, by nas wychować. Brzmi intrygująco? Jörg Lau przeanalizował całą dekadę spędzoną w roli ojca i doszedł do wniosku, że pedagogiczny wysiłek jego dzieci zdziałał co najmniej tyle, ile jego. (O ile nie więcej). Nieprawdopodobne?!Ta wyjątkowa i przewrotnie napisana książka nie zawiera złotych zasad. To inteligentna opowieść ojca trójki dzieci, zafascynowanego swoim ojcostwem. Ojca, który jest dla swoich dzieci, ale też ojca, który jest z nimi i towarzyszy im w poznawaniu i odkrywaniu świata. Wychowywanie dzieci to "niekończąca się seria pożegnań", która przemienia i konfrontuje ze samym sobą, nawet jeśli jesteś już zmienioną i nową osobowością. Fenomenalny język, błyskotliwe i nieprawdopodobne anegdoty, dziennikarska narracja i wiedza książkowa w konfrontacji z życiem rodzinnym.