Burza od Wschodu. Wspomnienia z Kijowszczyzny (1918-1920) to debiut powieściowy autorki, uchwałą Międzynarodowej Komisji Współpracy Intelektualnej w Lidze Narodów wpisany na listę najwybitniejszych polskich dzieł literackich za rok 1925. Sceną wydarzeń tu przedstawionych jest Ukraina, ziemia zamieszkana przez różne nacje i stany, kraina targana burzliwymi wypadkami historii; a bohaterami są polscy ziemianie, wierni mitowi Kresów i przekonaniu o swoistej misji pełnionej przez nich na tych terenach. W obliczu rozłamów zostają oni zmuszeni do stopniowego wycofywania się ze swoich placówek, które znalazły się poza granicami odrodzonej ojczyzny. W rezultacie piękno i arkadyjskość stepów ukraińskich pozostawia trwały ślad w duszach wygnańców, wypełnia serca podróżnych z "tiepłuszek". Rzeczywistość natomiast jawi się jako ciemny i pusty labirynt znaczony gruzami i zgliszczami spalonych dworów, cianiami pomordowanych ziemian i ruiną zdeptanej kultury polskiej na Kresach, a ukochany lud ukraiński staje się "podobny [...] do sennej a głębokiej wody, niosącej biernie to, co rzucano na jej powierzchnię, a jednocześnie mogącej, wskutek powtórzonych wirów, runąć z niszczycielstwem rozszalałego żywiołu na umocnione brzegi, wyrwac wiekowe tamy i zmieść wszystko, co by stawiało jakikolwiek opór". To właśnie jest jednocześnie i treścią, i tłem najprawdziwszych głębokich przeżyć kresowianki, która kunsztem powieściopisarskim i kobiecą wrażliwością podkreśla urodę i tragizm burzy od Wschodu.