Tom opowiadań, reportaży i szkiców obyczajowych Bóg X jest uznawany za jedną z najbardziej kontrowersyjnych, skandalizujących i prowokacyjnych książek dobrze znanego czytelnikowi polskiemu rosyjskiego prozaika Wiktora Jerofiejewa (ur. 1947). Autor zebrał w nim pisane w latach 1997-2001 teksty, których wiodącym motywem jest miłość. Uczucie to traktowane jest jednak przez autora dość swoiście: obok rozmaitych aspektów "zwykłej" miłości dwojga osób, poznamy tu również miłość do ojczyzny, do kryminałów, do Eskimosów, a nawet do . głupoty czy więzienia; dowiemy się także czym było Morze Czarne miłości oraz jak być niekochanym. Wysłuchamy specyficznej "spowiedzi" dzieci Puszkina, które próbują określić i scharakteryzować uczucie, jakie żywili do swego ojca, oraz przekonamy się, jak można skojarzyć pojęcie miłości z postacią Rasputina. Różnorodny ton wypowiedzi, od psychodelicznej groteski w opowiadaniu Wszystko będzie dobrze, poprzez zabawną anegdotę w autoironicznym tekście Jerofiejew kontra Jerofiejew, aż po niemal socjologiczną analizę społeczno-psychologiczną w eseju Miłość do Wschodu, powoduje, iż książka ta - choć chwilami brutalna, a nawet okrutna i szokująca - zapewnia urozmaiconą i niekonwencjonalną lekturę.

O miłości napisano tyle głupot, że można zaryzykować stwierdzenie, że w ogóle nic nie napisano. Niewykluczone, że miłość do kobiety to w istocie wydana reszta, drobne, które zostają mężczyźnie w dłoni po jego miłości do Boga, ale w obliczu powszechnie znanego zaniku uczuć religijnych wysoki kurs nominalny miłości rozmienia się dziś powszechnie na uczucie do płci (w zasadzie) odmiennej.

Rosyjska apokalipsa to opublikowany w 2006 roku kolejny tom drobnych utworów prozatorskich: opowiadań, esejów i felietonów dobrze znanego w Polsce pisarza rosyjskiego, autora m.in. Encyklopedii duszy rosyjskiej, Dobrego Stalina czy Sądu Ostatecznego. Tym razem ich wspólnym mianownikiem jest refleksja nad stanem współczesnej Rosji, której problemy autor widzi z właściwym sobie sarkazmem, drwiną i nonkonformizmem. Wiele tekstów z tego tomu wywołało w ojczyźnie Jerofiejewa gwałtowne reakcje, jak np. esej Rozszczepienie wódki czy list otwarty do Prezydenta Rosji w sprawie sytuacji środowiska pisarzy.

Nowy tom opowiadań, felietonów i esejów Wiktora Jerofiejewa (ur. 1947), dobrze znanego w Polsce z takich utworów jak Rosyjska piękność, Encyklopedia duszy rosyjskiej, Dobry Stalin, Sąd Ostateczny i wielu innych (wszystkie w wydaniach "Czytelnika"), tym razem zaprasza nas w prawdziwą podróż dookoła świata. Wszystkie zamieszczone tu teksty są bowiem owocem wędrówek autora, niestrudzonego globtrotera, po kilkudziesięciu krajach i kilku kontynentach. Z charakterystycznym dla siebie humorem, często podszytym ironią i sarkazmem, opisuje m.in. sekrety chińskiego masażu, świątynię kawioru w Szwajcarii, muzeum pornografii w Holandii, wytwórnię whisky w Szkocji i wódki na Ałtaju. Ale Świat diabła to także lapidarne, a zarazem wnikliwe i błyskotliwe analizy polityczne i społeczne. Znajomość świata i zmysł obserwacji autora pozwalają mu ocenić, co dzieje się we Francji, na Krymie, w RPA, w Abchazji, a także w Polsce, o jego własnej ojczyźnie już nawet nie wspominając. To właśnie do tego tomu Jerofiejew włączył znany już u nas wcześniej, kontrowersyjny esej Trzy Polski, a także znakomite Szczypce Pana - reportaż z miejsca, w którym... nigdy nie był!