Best Film, Icon ; scenariusz Christopher De Vore, Franco Zeffirelli ; reżyeria Franco Zeffirelli ; [dotyczy [>>] dodatku drukowanego: tekst Krzysztof Płatek ; rozdziały III i IV oraz opracowanie całości Anna Willman].
Na podstawie dramatu Williama Shakespeare`a. Dodatek drukowany stanowi opakowanie i zawiera komentarz. Filmografia Franco Zeffirellego s. 49. Ścieżka dźwiękowa w języku polskim.
DOSTĘPNOŚĆ:
Dostępne są 2 egzemplarze. Pozycję można wypożyczyć na 14 dni
OSOBISTA OPOWIEŚĆ O HANCE BIELICKIEJ JEJ WIELOLETNIEGO PRZYJACIELA ZBIGNIEWA KORPOLEWSKIEGO
Autor z właściwym sobie poczuciem humoru przedstawia jedną z najwybitniejszych artystek polskiej sceny. Opisuje jej życie zawodowe, drogę do wielkiej kariery, trudne wybory sceniczne, a potem okres, w którym niepodzielnie królowała na polskiej scenie.
Autor pisze także o dotychczas ukrytym za kulisami życiu osobistym Pani Hanki - o jej charakterze, upodobaniach i rozterkach, o relacjach z mężczyznami i oczywiście o jej niekłamanej miłości do kapeluszy.
Książka to hołd dla wielkiej artystki, którą tak bardzo pokochała polska widownia, ale też utrzymana w lekkim tonie refleksja nad sztuką kabaretu i miejscem humoru w kulturze.
Bracia Prince, reżyser, aktor i scenarzysta, nie przypuszczają, że scenariusze, które napisze im życie, będą ciekawsze niż niejeden film.
Pomysł na film Nik Prince, sławny reżyser i zdobywca kilku Oscarów, ma pomysł na nowy film. Chciałby przenieść na ekran głośny bestseller "Nie całkiem zwyczajny chłopiec". Jednak nie może ustalić, kto ukrywa się pod pseudonimem J.I. Watson. Po wielu trudach udaje mu się dotrzeć do Jinx Nixon, która, jak sądzi Nik, napisała słynną powieść. Ale Jinx wyraźnie go unika i odmawia wszelkich wyjaśnień. Nik nie daje za wygraną i wkrótce odkrywa, że z tą książką wiąże się inna, bardziej poruszająca historia prawdziwego autora.
Wywiad z aktorem Zak Prince, jeden z najprzystojniejszych i najbardziej rozchwytywanych aktorów młodego pokolenia, przebył długą drogę, aby znaleźć się na szczycie. Dlatego tak bardzo ceni sobie prywatność, rzadko pojawia się na przyjęciach i nie udziela żadnych wywiadów. Jednak na prośbę brata robi wyjątek. Zgadza się na cykl rozmów o swojej karierze z młodą dziennikarką Tyler Wood. Spotykają się kilka razy. Zak nabiera do niej zaufania i mówi o sobie coraz więcej. Niespodziewanie w konkurencyjnej gazecie pojawiają się zdjęcia z ich wspólnych spotkań. Gdy Zak odkrywa, że Tyler posługiwała się fałszywym nazwiskiem, jest pewien, że został cynicznie wykorzystany.
Niedokończony scenariusz Rik Prince właśnie rozpoczął pracę nad scenariuszem filmu na podstawie głośnego bestsellera "Nie całkiem zwyczajny chłopiec". Dla Rika napisanie dobrego scenariusza jest łatwiejsze niż rozmowy z bliskimi osobami. Podobnie jak dla Sapphie Benedickt, autorki thrillerów, z którą miał romans. Kiedyś byli sobie bliscy, ale nie potrafili ze sobą szczerze rozmawiać. Przypadkowe spotkanie sprawia, że Rik chciałby wyjaśnić dawne nieporozumienia. Dziwna i gwałtowna reakcja Sapphie wprawia go w zdumienie. Podejmuje jeszcze jedną próbę i zjawia się w jej domu. To, co zobaczy, zmieni całe jego życie.
Chłopczyk widział, jak tata całuje inną panią i jak się do niej umizga na plaży. Trochę to dziwne, bo obok stoi mama i wcale się nie złości. Nikt zresztą się nie złości. Tylko mały ma ponurą minę. Zdecydowanie nie chce do ojca. Jeszcze nie teraz. Może za godzinę. Ten malec to ja, a przystojniak - mój ojciec Jan Machulski. Właśnie wyszliśmy z premiery filmu Ostatni dzień lata Tadeusza Konwickiego. Pierwszego filmu dla dorosłych, jaki widziałem w życiu. Trochę mi się mieszają te światy. Co jest naprawdę? Niby przed chwilą widziałem, że tata się utopił, a tu się śmieje ze mnie. I kto to była ta pani?
Juliusz Machulski patrzy na swoje życie okiem reżysera. Każdą scenę z tej książki można by sfilmować.
Kto myśli, że Juliusz Machulski jest wyłącznie najlepszym reżyserem komedii w Polsce, ten będzie zaskoczony tą książką. Julek też świetnie pisze (nie tylko scenariusze, jak widać). Dopiero teraz zobaczyłam, jak bardzo Jego filmy są osobiste. Jakim czułym i uważnym obserwatorem jest ich autor. I jak - mimo sukcesów, rozczarowań i upływu lat - wiernie służy swym pierwszym miłościom, zachowując ciekawość i wrażliwość tego chłopca, którego spotkałam jako studenta pierwszego roku reżyserii. Przeczytałam Hitmana jednym tchem - ze wzruszeniem, rozbawieniem i wdzięcznością.
(AGNIESZKA HOLLAND)
Każdy rozdział jego życia to nowelka filmowa często z przedowcipnymi dialogami. On sam w głównej roli z imponującą pamięcią szczegółów. A przede wszystkim z tym arcyinteligentnym poczuciem humoru, którym zawsze nas uwodził. (JERZY STUHR)
DOSTĘPNOŚĆ:
Dostępny jest 1 egzemplarz. Pozycję można wypożyczyć na 30 dni
"Ilustrowana historia kina polskiego" to zawarte w jednym tomie syntetyczne ujęcie całych dziejów kina w Polsce. Autor rozpoczyna swoją opowieść od poprzedzających pierwsze pokazy filmowe zjawisk z zakresu kultury audiowizualnej XIX wieku i doprowadza ją do filmów, które miały premierę w listopadzie roku 2008. Wszechstronne omówienie znajdują tu wszystkie najważniejsze zjawiska z zakresu polskiej sztuki i kultury filmowej, a także przemysłu kinematograficznego. Przedmiotem analizy staja się najwybitniejsze polskie filmy fabularne, dokumentalne i animowane, przedstawione są biografie twórców i najważniejsze konteksty kina, a wszystko to włączone zostaje w obręb jednolitej narracji historycznofilmowej. Zachowując układ chronologiczny, autor pokazuje polskie kino w jego różnorodnych stylach, etapach, odmianach gatunkowych. Z właściwą sobie rzetelnością autor omawia początki kina na ziemiach polskich, dziesięciolecie polskiego kina niemego oraz klasyczne polskie filmy z lat trzydziestych....
Odejście Krzysztofa to dla mnie wielka strata, ale także ślad, który po sobie zostawił, który razem po sobie zostawiamy. To już się stało. Nawet gdybym nigdy nie zrobiła więcej żadnego filmu, pozostanie to, co zrobiliśmy razem. Możesz powiedzieć o swoim związku z Krzysztofem, że to była wielka miłość?Tak. Ze wszystkim potknięciami, ale tak. Każdemu życzę, żeby przeżył coś takiego. Dług, Mój Nikifor, Plac Zbawiciela, Papusza - wybitne filmy, o których słyszał prawie każdy. Za ich sukcesem, obok Krzysztofa Krauze, stoi jego partnerka w pracy i życiu - Joanna Kos-Krauze. Artystka, niezwykły człowiek, silna kobieta. Ostatni film, Ptaki śpiewają w Kigali, ten chyba najtrudniejszy, w Afryce, zrobiła już sama. Ukończyła go po śmierci męża. Ta książka to nie jest zwykły wywiad rzeka. Osobista rozmowa z Joanną Kos-Krauze przeplatana jest reportażami z Rwandy, kraju, którego mieszkańcy muszą nauczyć się żyć na nowo, a który stał się drugim domem Joanny. Temat tej książki również nie jest błahy. Jest to przepiękna, choć momentami dotkliwa opowieść o sile miłości, determinacji i przebaczenia. O sile kraju, który odbudowuje się po wojnie domowej, i sile kobiety, która przeżywa swój osobisty koniec świata i się po nim podnosi.
DOSTĘPNOŚĆ:
Dostępny jest 1 egzemplarz. Pozycję można wypożyczyć na 30 dni
Napisana z imponującą erudycją opowieść o ulubionych rozrywkach Polaków w międzywojniu, kiedy ludzie naprawdę potrafili szaleć - od ulicy po salon. Autor przywołuje to, co o kulturze, tej wyższej i tej spod znaku podkasanej muzy - pisali ówcześni. Inkrustuje swoją opowieść barwnymi anegdotami, fragmentami - często złośliwych - recenzji czy wspomnieniami postaci z artystycznego świecznika. Bohaterami tej książki są twórcy wielcy i niszowi, najjaśniejsze gwiazdy i aktorzy grywający "ogony", właściciele kin i artystki podrzędnych teatrzyków rewiowych, kompozytorzy najświetniejszych przebojów i bankruci, którzy wszystko postawili na jedną kartę, a publiczność nie dopisała... Ordonka i jej zabójcze dla producentów gaże, niezapomniane szlagiery Warsa i Petersburskiego, Arnold Szyfman rządzący twardą ręką warszawskimi teatrami czy ulubiony bohater wielu kabaretowych skeczy Wieniawa-Długoszowski - ich życie napisało historie tak ciekawe, jak fascynująca jest opowieść, którą snuje Wojciech Kałużyński. Finezji dodają świetne zdjęcia, niektóre już znane, a inne publikowane po raz pierwszy. Mimo że są czarno-białe, sportretowany na nich świat jest niezwykle barwny. Kino stało się w dwudziestoleciu międzywojennym jednym z ulubionych sposobów spędzania wolnego czasu. Mało to, było swego rodzaju ulubionym fetyszem tamtych czasów, działając zarówno na wyobraźnię kucharek, jak i pań z wyższych sfer, węglarzy z Powiśla i dżentelmenów w melonikach, podlotków i szacownych matron.
UWAGI:
Bibliogr. s. 407-413.
DOSTĘPNOŚĆ:
Dostępny jest 1 egzemplarz. Pozycję można wypożyczyć na 30 dni
