Dwanaście kobiet w różnym wieku i w różnych sytuacjach życiowych (singielki, mężatki, rozwódki) spotyka się na kilkudniowej terapii, aby ulepszyć swoje życie. Stopniowo wychodzą na jaw ich problemy. Kobiety docierają do ukrytych przyczyn złego samopoczucia. Zaczynają inaczej oceniać siebie i widzą przed sobą nowe możliwości. Katarzyna Miller jako terapeutka daleka jest od wygłaszania prawd absolutnych. Wie, że każda kobieta jest inna. Nie nakłania do wywrócenia życia do góry nogami, ale pomaga odnaleźć wewnętrzną siłę, by ze spokojem stawić czoła światu.

Opowieść o Bibi Shaik, jednej z milionów służących w bogatych krajach Zatoki Perskiej, żyjącej w systemie współczesnego niewolnictwa. Laila Shukri wysłuchała jej historii, aby móc opowiedzieć ją światu.
Dziesięcioletnia Bibi zostaje wysłana przez swoją matkę do pracy do Kuwejtu. Musi nauczyć się tak służyć, żeby pracodawcy byli z niej zadowoleni. Z czasem odkrywa, że jest od nich całkowicie zależna. Oni decydują o jej prawie do wolności, prawie do jedzenia, prawie do życia.
Jak wygląda życie służących w arabskich domach i pałacach? Jaka jest cena, którą można płacić za namiastkę normalnego życia? Odległy świat, odmienna mentalność i obyczaje. To wszystko szokuje Europejczyków.

Żywo i dowcipnie rozpisany dialog między mężem i żoną w sytuacji przedprokreacyjnej. Miejsce akcji: sypialnia, miasto: Hetmańsk mąż: Jakub Dąbrowski, żona: Jadwiga Dąbrowska, dzieci: Tomek i Ania. Mąż od kilku lat mieszka i pracuje w USA, gdzie dopadł go tzw. bzik prezydencki - marzy o tym, by jego syn został prezydentem Stanów Zjednoczonych, jednak zgodnie z literą prawa przyszły "władca imperium" nie może urodzić się poza jego granicami. Dlatego też mąż przed aktem prokreacyjnym namawia żonę do wyjazdu. W trakcie łóżkowych negocjacji Jadwiga również ulega prezydenckiemu szaleństwu - kobieca intuicja jednak podpowiada jej rozwiązanie dla niej dużo korzystniejsze... W to wszystko zamieszani są prywatni detektywi, cała plejada byłych prezydentów USA oraz Raymond Chandler.

Legendarne El Dorado od czasów konkwisty chronione jest przez inkaskie tajne stowarzyszenie. Celem tej grupy jest zatarcie śladów wiodących do Miasta Złota.
Znany podróżnik, Jacek Paluchiewicz, przedziera się ze swoją wyprawą przez dżunglę. Wszyscy wiedzą, że ich celem jest zlokalizowanie legendarnego Paititi. Ale tylko szef wyprawy zdaje sobie sprawę, że stawka jest znacznie wyższa. W Andach, w rejonie, który Palki od dwóch lat uznawał za prawdopodobną lokalizację El Dorado, rozbił się tajny wojskowy samolot, przewożący selektywny wirus genetyczny. Pościgi, walki i tajemnicze obrzędy przenoszą czytelników z dżungli do miast Południowej Ameryki, do Watykanu i Waszyngtonu.

Od trzech lat w naszej wsi krzyżuje się ludzi. [...] Co roku w Wielki Piątek ginie w ten sposób jeden młody mężczyzna.Te zdania z anonimowego listu wybiły z powszedniej nudy młodego rzeszowskiego dziennikarza. Czyjś makabryczny żart? A może to głos przerywający zmowę milczenia?
Rafał Kamiński jedzie w Bieszczady, do wsi Polana, gdzie ma być praktykowany śmiertelny rytuał. Znajduje groby wielkanocnych ofiar. Od pierwszych godzin jego pobytu w bieszczadzkiej głuszy atmosfera gęstnieje, ostatecznie on sam jest w niebezpieczeństwie... Ceremonia to jeden z najlepszych polskich dreszczowców kryminalnych ostatnich lat.

Chmurdalia to powieść o odrywaniu się: od losu, w który pragną nas wtłoczyć bliscy, od strachu. To Odyseja na opak. Ale tułaczka Odyseusza interesuje mnie nie tylko, że jest archetypem podróży. Sięgam do tradycji homeryckich bardów, bo jak mówi Eulalia Barron, jesteśmy tym, co pamiętamy. [Joanna Bator].

Arek jest dziennikarzem, sterroryzowanym przez swoją kotkę rozwodnikiem, korzystającym raz w tygodniu z terapii.

Justa uwielbia długie koszule, seks i niespodzianki, czasami mieszka w szpitalu psychiatrycznym.

Znajdują fragmenty siebie w przyjaźni, czułości, chorobie, cały czas zmierzając w kierunku miłości albo tego, czym chcieliby, by ona była.

Książka, która bawi i wzrusza do łez.

Jest rok 1995. W jednym z gdańskich wieżowców wybucha gaz. Czterej pozbawieni dachu nad głową lokatorzy i polski pisarz, który w tym samym dniu wrócił na stałe do kraju, z Niemiec, postanawiają udać się w podróż do Niemiec. Dołączają do grupy robotników przymusowych z okresu drugiej wojny światowej, mających zamiar wymóc na niemieckich władzach podwyżkę odszkodowań. Droga tej groteskowej procesji pełna jest wybojów. Aresztowanie na granicy, wypadek drogowy, okradanie zwłok ofiar alianckich nalotów, strzały niemieckich saperów w polskim konsulacie i bomba niewypał, której rozbrajanie powoduje gigantyczny korek, to tylko niektóre z ich przygód. W Chodźcie, idziemy Rudnicki nie po raz pierwszy objawia się jako mistrz groteski i czarnego humoru. Jego książka to konglomerat gatunków, powieść pikarejska łączy się tu z dramatem i kroniką wydarzeń. Głównym bohaterem, a zarazem narratorem Chodźcie, idziemy jest postać dobrze znana czytelnikom Prudnickiego, polski pisarz, emigrant-nieemigrant, kpiarz i niestrudzony prześladowca tzw. polskich problemów. To literatura przesiąknięta duchem karnawału, szalona i oczyszczająca.W powietrzu dym, w oczach łzy, bo nagle słońce. Tłumy wokół, sygnały karetek, karetki, strażacy i wozy strażackie. I moje pranie, na parterze, jak gdyby nigdy nic, moje podkoszulki, majtki, skarpetki na klamerkach kpiły ze mnie w żywe oczy. Nieśli nas, do karetek. Widziałem po drodze rozrzucone listy, części roweru, krew, czapkę i kawałki ciała listonoszki, w worku plastikowym. Karetki wiozą zawsze kogoś innego. A każdy z nas jest zawsze widzem. Z wcale przyjemnym uczuciem, że wiozą kogoś innego. Tym razem jednak ja byłem tym innym, który pozostałych zaopatrywał obficie w radość z cudzego nieszczęścia.(fragment)Z recenzji poprzednich książek:Proza Janusza Rudnickiego jest jedyna w swoim rodzaju.Robert Ostaszewski, ?Fa-art.?Wszystko można powiedzieć o prozie Janusza Rudnickiego tylko nie to, że nie wciąga od pierwszego zdania.Artur Madaliński, ?Tygodnik Powszechny?Siłą tego pisarstwa jest nieprawdopodobna spostrzegawczość i nietuzinkowy humor. tutaj dosłownie każdy drobiazg, najbardziej banalne zdarzenie może być zarzewiem wyszukanej anegdoty.Dariusz NowackiJanusz Rudnicki urodził się w 1956 roku w Kędzierzynie-Koźlu na Śląsku. Studiował slawistykę i germanistykę w Hamburgu, gdzie mieszka od 1983 roku. Stale współpracuje z .Twórczością. Opublikował tomy prozy Można żyć (1992), Cholerny świat (1994), Tam i z powrotem po tęczy (1997), Męka kartoflana (2000). W 2004 roku nakładem Wydawnictwa W.A.B. ukazała się jego książka Mój Wehrmacht.--------------------------------------------------------------------------------

Wyniesiony z błota kompanii karnej! Przywrócony do rangi kapitana, Reinhardt szykuje swych ludzi do wykonania misji, która ma szansę zakończyć trwającą już ósmy rok Wielką Wojnę.

W warkocie rotorów, w dudnieniu działek pokładowych i świście wichru w olinowaniu nadchodzi Flammender Ruhm płomiennej chwały blask!